در باب بیگانگی با احساسات خود

بی‌خوابی، انتقامی است از جانب خودِ احساس‌کننده بابت تمام افکاری که در طول روز به‌درستی دسته‌بندی و ثبت نشده‌اند. این کار همچنین می‌تواند کمک کند خودمان را در میان افرادی قرار دهیم که یاری خواهند احساسات‌مان را به‌درستی شناسایی و دسته‌بندی کنیم. این افراد همان‌هایی هستند که به آنها می‌گوییم «شنوندگان خوب». بخشی از شناختن احساسات خود این است که مخاطبی داشته باشیم که بتواند حقیقت وجود ما را با ذهنی باز و پذیرا بشنود. در کنار انسان‌های گشوده و پذیرا، آزادانه‌تر می‌توانیم در ذهن خود حرکت کنیم؛ افکاری را به یاد آوریم که سرزنش‌گری یا بی‌حوصلگیِ دیگران مانع از دسترسی ما به آنها شده بوده؛ و نسبت به خودمان پذیراتر شویم.

وقتی بفهمیم وجود شکاف بین آنچه احساس می‌کنیم و آنچه از آن آگاهیم می‌تواند چقدر خطرناک باشد، فایدۀ مهم دیگری نیز شامل حال‌مان می‌شود. شروع می‌کنیم به دیدن دیگران به‌عنوان انسان‌هایی که دقیقاً با همان مشکلی دست‌وپنجه نرم می‌کنند که خودمان تازه فهمیده‌ایم با آن مواجه‌‌ایم. اغلب اوقات آنها نیز چیزهایی می‌گویند که در واقع با احساسات حقیقی‌شان هماهنگ نیست. مثلاً وقتی احساس آسیب‌پذیری می‌کنند، حرف‌های تند و آزارنده به زبان می‌رانند؛ یا وقتی در درون خود احساس حقارت و کوچکی دارند، رفتاری متکبرانه از خود نشان می‌دهند. و ما درمی‌یابیم که بخشیدن آنها بابت اینکه همیشه قادر نبوده‌اند گزارشگر قابل‌اعتمادی از زندگی درونی خود باشند، رفتاری انسانی و کریمانه است. این‌گونه فکر کردن دربارۀ دیگران، واقعاً بدبینانه نیست؛ بلکه حرکتی مهربانانه است که به ما توان می‌دهد رفتاری را که در نگاه نخست صرفاً بسیار زننده بوده، بار دیگر و با شفقت بیشتری بررسی کنیم.

خیلی وقت‌ها احساسات ما خوشایند نیستند و اغلب نباید صرفاً بر اساس آنها عمل کنیم. اما باید بپذیریم که اگر آنها را نادیده بگیریم، انکار کنیم یا از کنارشان بگذریم، هزینۀ بیشتر و بدتری روی دست‌مان می‌گذارند: تأثیر پنهانِ مخرب و قدرتمندی بر تمام زندگی ما خواهند داشت. یکی از مهارت‌های بسیار مهم زندگی که اغلب خیلی نادیده گرفته شده این است که بیاموزیم خود را وقف این کنیم که احساساتِ رهاشدۀ خودمان و دیگران را به‌درستی نام‌گذاری کرده و به جایگاه واقعی‌شان بازگردانیم.