اروس و تاناتوس

هنگامی که او احساسات واقعی را توسعه می‌دهد، ماهیت آن‌ها و الگوهای خاصی که برای تخلیه‌ی آن‌ها شکل می‌دهد، بازتاب‌دهنده‌ی تأثیر فردی است که از او مراقبت می‌کند. حضور کسی که او را دوست دارد و به‌گونه‌ای مناسب به نیازهای نوزاد پاسخ می‌دهد، احساسات دوست‌داشته‌شدن را برمی‌انگیزد و این به‌نوبه‌ی خود احساسات عشق خود کودک را برمی‌انگیزد. از سوی دیگر، اگر به نوزاد اجازه داده شود برای مدت طولانی بی‌جهت سرد، خیس یا گرسنه بماند، تنش‌هایی ایجاد می‌شود که نوزاد تنها تا حدی قادر به تخلیه‌ی آن‌هاست؛ برای مثال، از طریق گریه یا لگد زدن. اگر چنین موقعیت‌های سرخوردگی‌آوری با توجه مناسب مادر پایان یابند، تنش‌های او تسکین می‌یابند؛ در غیر این صورت، نوزاد خشم را تجربه می‌کند. اگر سیگنال‌های پریشانی₇Distress او به‌درستی تفسیر نشوند، دوره‌ی سرخوردگی او ممکن است طولانی شود. یک بیمار با ناراحتی بسیار به یاد می‌آورد که هر بار که گریه می‌کرد، یک شیشه شیر در دهانش می‌گذاشتند.

بذر نفرت زمانی ثمر می‌دهد و به احساس نفرت تبدیل می‌شود که با کودک خردسال بدرفتاری می‌شود؛ اما آنچه کودک با این احساس انجام می‌دهد، تا حدودی به آنچه مادرش می‌خواهد با آن انجام دهد بستگی دارد. اگر او حس کند که مادرش طغیان‌های خشم را تأیید نمی‌کند، تمایل دارد که به‌گونه‌ای دیگر با آن کنار بیاید، به‌ویژه اگر تأیید او به‌سختی به دست آید. یک کودکِ از نظر هیجانی محروم، زحمت زیادی را متحمل می‌شود تا خود را متقاعد کند که مادرش او را دوست دارد یا از عشق اندکی که او به او می‌دهد محافظت کند. افراد به‌شدت آشفته توضیح داده‌اند که این فعالیت ناخودآگاه با خاموش کردن احساسات آغاز می‌شود. آن‌ها به‌طور مشخص احساسات را خاموش می‌کنند و حالت‌های بی‌عاطفگی₈Affectlessness را جایگزین آن می‌کنند؛ الگویی که با اسکیزوفرنی مرتبط است.

هنگامی که بیمار قادر است به‌جای اضطراب مربوط به تکانه‌های نفرت، خود آن‌ها را احساس کند، و هنگامی که مقاومت او در برابر تخلیه‌ی آن‌ها حل و فصل شود، این دیگر به افرادی مربوط نیست که تمایلات ویرانگر در ابتدا متوجه آن‌ها بود؛ بلکه تمرکز این تمایلات، اکنون به شخصی منتقل شده است که درمان را پیش می‌برد و خود را در مسیر مستقیم آتش می‌بیند. این یک اظهارنظر صرفاً پر از لفاظی نیست. کلید یک درمان مؤثر و به‌طور متقابل ایمن، فعال‌سازی این نیروهای هیجانی در موقعیت درمانی است، بدون آنکه به بیمار دلیلی فوری یا موجه برای نفرت از تحلیل‌گر داده شود. هرچه بیمار تکانه‌های پرخاشگرانه‌ی خود را بیشتر احساس کند و آن‌ها را با کلماتی آکنده از احساسات اصیل بیان کند، بیشتر از تکانه‌های عشق خود آگاه می‌شود و راحت‌تر می‌تواند بر اساس آن‌ها به‌صورت بدون مانع و به شیوه‌های سالم و سازنده‌ی اجتماعی عمل کند.

ما نمی‌خواهیم این تصور را ایجاد کنیم که تخلیه‌ی کلامی پرخاشگری به‌خودی خود عامل حیاتی در معکوس کردن آسیب‌شناسی است. چنین نیست. تخلیه‌ی کلامی بیمار را به‌طور موقت تسکین می‌دهد و نوعی آسودگی را به او می‌بخشد، همچون تجربه‌ی یک فرد دچار یبوست زمانی که یک مسهل به‌طور مؤثر عمل می‌کند. با این حال، مسهل به معنای جلوگیری از عود یبوست، درمان‌کننده نیست. این قیاس به‌نظر مناسب می‌رسد، به‌ویژه در اسکیزوفرنی، که نوعی یبوست روان‌شناختی است که در آن تخلیه‌ی تکانه‌های پرخاشگرانه به‌شدت دشوار و دردناک است. تخلیه‌ی هیجانی₉Emotional Catharsis این مشکل را برای مدتی کاهش می‌دهد، اما بیمار باید یاد بگیرد که به‌گونه‌ای عمل کند که مشکل عود نکند. رهایی او از الگوهای آسیب‌رسانِ نگهداریِ پرخاشگری در درون خود، جنبه‌ای مهم از درمان است. همچنین باید به او کمک شود تا الگوهای جدیدی برای کنترل و تنظیم تخلیه‌ی این تکانه‌ها ایجاد کند.

برخی از دشواری‌های ما در درک و کار با تکانه‌ی پرخاشگرانه را می‌توان به این واقعیت نسبت داد که نفرت به‌عنوان یک هیجان عادی شناخته نمی‌شود. نگرش مبنی بر اینکه نفرت ورزیدن غیرعادی و گناه‌آلود است، تا حدی منعکس‌کننده‌ی نارسایی‌های آموزش والدینی است. بسیاری از کودکان به این ایده آغشته می‌شوند که اگر نفرت را احساس کنند، به‌ویژه نسبت به کسانی که دوستشان دارند، هیولا هستند. کودکی که در پذیرش تکانه‌های نفرت به‌عنوان بخشی از حق مادرزادی خود کمک نشده است، اغلب عدم تأیید والدین را نسبت به بیان آسیب‌رسان این تکانه‌ها، به‌عنوان عدم تأیید خود تکانه‌ها تعبیر می‌کند.