این مقاله ترجمهی مقالهای با عنوان «نگاهی به روشی که بیمار از تداعی آزاد استفاده میکند: یک رویکرد روانشناختی ایگو» تالیف فرد بوش، تحلیلگر آموزشی و ناظر بالینی در موسسه روانکاوی میشیگان، در سال ۱۹۹۷است. اگرچه بیشتر روشهای «گوشدادن» به منظور کشف فانتزیهای[1] ناهشیار طراحی شدهاند، اما با توجه به نقش فراگیری که ایگو در فرایند تداعی آزاد دارد، روشهای
تخصصی
در نگاه اول یک لحظهی شاعرانه به نظر میرسد. دو عاشق فداکار در سالنی زیبا یکدیگر را در آغوش میکشند و نوازش میکنند. لحظهای کهزیباترین روزهای زندگی ما را یادآوری میکند، زمانی که با اعتماد و مهر به آغوش کشیده میشویم، همچون کودکی آسیبپذیر، در آغوش کسی هستیم که دوستش داریم. سپس متوجه عنوان نقاشی، «دروغ»، میشویم و با این
عمومی
ما به نقش والدین در رفع و رجوع کردن مشکلات زندگی فرزندانشان عادت داریم؛ و همین موضوع باعث میشود از این مهم غافل شویم که بسیاری از والدین در خفا از فرزندان خود درخواست کمکهای بزرگ میکنند. یک کودک بدشانس ممکن است بی آن که بداند همان اندازه که توجه خود را صرف نیازهای رشدی خود میکند، تلاش خود را
عمومی
یمه شب است و شما بیدارید؛ چرا که در عشق به مشکل بر خوردهاید. سر شام بحث دیگری داشتید. سعی کردید به او بفهمانید که گاهی اوقات به فلان دلیل، شما بهمان کار را انجام میدهید و او به شیوهی فلان پاسخ میدهد که این ناراحت کننده و ناخوشایند است. او در ابتدا مودبانه و سپس با عصبانیت شدید پاسخ
عمومی
در این مقاله بخش هایی از درسگفتارهای مقدماتی روانکاوی دربارهی لغزشهای کلامی یا پاراپراکسی که توسط هویتسون در سال ۲۰۱۰ آماده شده است خلاصه و ترجمه کردهایم. از آنجاییکه هدف از این سخنرانیها آشنایی خواننده با نظریه روانکاوی است، نیازی به خلاصهکردن متن نیست، فروید خود بهترین مقدمه را برای آثار خود ارائه کرده است. بنابراین، آنچه در ادامه میآید
تخصصی
ین مقاله ترجمهی مقالهای با عنوان «فروید در مورد اضطراب چه گفت؟» است که در وبسایت موزهفروید در لندن منتشر شده است. زیگموند فروید در طول زندگی حرفهای خود به اضطراب علاقه زیادی نشان داد. نگرش او به این موضوع با تکامل نظریههای روانکاوی او به طور قابل توجهی تغییر کرد. در اواخر عمر، اضطراب به عنصری مرکزی در نظریه
تخصصیوعمومی